15.11.2026 · Homilie
Homilia — XXXIII Niedziela Zwykła, 15 listopada 2026 (dk. Adam Nowak)
XXXIII Niedziela Zwykła (rok A). Czytania: Prz 31,10-13.19-20.30-31; Ps 128; 1 Tes 5,1-6; Mt 25,14-30. Homilię wygłosił dk. Adam Nowak, diakon odbywający w naszej parafii praktykę duszpasterską.
Jakiś czas temu zaprzyjaźniony ze mną ksiądz z parafii niedaleko mojego rodzinnego domu, z Cisku koło Koźla, poprosił mnie, abym poprowadził za niego spotkanie dla młodzieży przygotowującej się do bierzmowania. Ksiądz powiedział mi: „Jesteś młodym diakonem, to opowiedz im trochę o powołaniu”. I rzeczywiście, rozmawialiśmy o tym, że Pan Bóg ma dla każdego człowieka jakąś drogę, jakieś zadanie.
Ale w pewnym momencie zadałem młodym ludziom bardzo proste pytanie. I odpowiedzi, jakie usłyszałem, bardzo mnie zdziwiły. „Ja nie mam żadnych”. „Inni są bardziej zdolni ode mnie”. „Ja niczego szczególnego nie potrafię”. A pytanie, jakie im zadałem, to: „Jakie macie talenty?”.
Pewnie wielu z nas kojarzy program telewizyjny „Mam talent!”. Przychodzą tam ludzie, którzy prezentują swoje zdolności. Ale gdyby ktoś dzisiaj zaprosił nas do takiego programu, to czy mielibyśmy z czym wystąpić? Czy potrafilibyśmy powiedzieć: „Tak, ja też mam talent”? A może odpowiedzielibyśmy podobnie jak ta młodzież: „Nie mam żadnego”.
Słuchając tych młodych ludzi, pomyślałem sobie: przecież oni mają przed sobą całe życie, tyle możliwości, tyle dobra mogą zrobić, a już teraz niektórzy są przekonani, że nie mają niczego wartościowego do zaoferowania. Ale czy tylko młodzi ludzie tak myślą? Czy my, dorośli, nie mamy czasem podobnie? Patrzymy na innych, widzimy ich zdolności i osiągnięcia, a sami dostrzegamy tylko to, czego nam brakuje.
Nikt nie został z pustymi rękami
I właśnie dzisiaj Jezus w Ewangelii stawia każdemu z nas podobne pytanie: „Czy jesteś świadomy, czy jesteś świadoma talentów, które ci podarowałem?”. W dzisiejszej przypowieści jeden sługa otrzymuje pięć talentów, drugi dwa, a trzeci jeden. I zobaczcie, każdy coś otrzymał. Nikt nie został z pustymi rękami. Podobnie jest z nami. Każdy z nas został przez Pana Boga czymś obdarowany. Tylko że my często myślimy, że talent to musi być coś niezwykłego.
A czy talentem nie jest umiejętność słuchania drugiego człowieka? Czy talentem nie jest cierpliwość, umiejętność pocieszenia kogoś, kto przeżywa trudne chwile? Może ktoś nie potrafi pięknie śpiewać, ale potrafi być przy człowieku, który potrzebuje pomocy. Może ktoś nie wystąpiłby w programie telewizyjnym, ale każdego dnia troszczy się o swoją rodzinę, dzieci, opiekuje się chorymi rodzicami czy współmałżonkiem.
Przecież właśnie o takiej codziennej wierności słyszeliśmy w pierwszym czytaniu, które opisuje dzielną niewiastę. Ona nie szuka oklasków, ale każdego dnia czyni dobro. Bo nie każdy talent musi przynosić sławę, ale każdy talent może przynosić dobro. Zwróćmy uwagę, że kiedy pan wraca z podróży, pierwszy i drugi sługa przynoszą pomnożone talenty. I obaj słyszą te same słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny”. Pan nie porównuje ich ze sobą. Nie pyta drugiego: „Dlaczego nie przyniosłeś tyle co pierwszy?”.
Zakopany talent
I to jest ważne również dla nas. Pan Bóg nie oczekuje ode mnie, żebym był kimś innym. Nie oczekuje, żebym miał pięć talentów, skoro powierzył mi dwa. On oczekuje, żebym wykorzystał to, co właśnie mi dał. Ale jest jeszcze trzeci sługa, który zakopuje swój talent w ziemi. Dlaczego? Sam mówi: „Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent”. Bojąc się.
Może właśnie dlatego my też czasami zakopujemy swoje talenty. Boimy się, że nam nie wyjdzie, że ktoś nas wyśmieje, że popełnimy błąd. I dlatego wolimy nic nie robić. Ale ten sługa bał się nie tylko porażki. On przede wszystkim bał się swojego pana.
Najpierw zaufał
Miał obraz kogoś surowego, kto tylko wymaga i rozlicza. A jaki obraz Pana Boga nosimy my w swoim sercu? Czy nie myślimy czasem, że Bóg tylko patrzy na nasze błędy i czeka, aż zrobimy coś źle? Tymczasem zobaczmy, co zrobił pan z przypowieści. Zanim zaczął rozliczać sługi, najpierw powierzył im swój majątek. Najpierw im zaufał. I podobnie jest z Bogiem. To On pierwszy nas obdarowuje i pierwszy nas kocha.
Nie musisz mieć pięciu talentów, żeby być dla Niego kimś wartościowym. Nie musisz udowadniać Mu, że jesteś lepszy od innych. Bo Bóg już cię kocha. A największym dowodem tej miłości jest Chrystus, który umarł na krzyżu za nasze grzechy i zmartwychwstał, aby dać nam nowe życie. Jezus nie przyszedł po to, żeby nas przekreślić za zmarnowane okazje i popełnione błędy. Przyszedł, żeby nas zbawić, przebaczyć nam grzechy i dać nam nowy początek.
On zaprasza nas, żebyśmy Mu zaufali, i daje nam swojego Ducha Świętego, abyśmy mieli odwagę czynić dobro. Bo nasze talenty nie są po to, żeby zasłużyć na miłość Boga. Są darem, który otrzymaliśmy z miłości i którym możemy tę miłość przekazywać dalej.
Zadanie na ten tydzień
Dlatego chciałbym zaproponować każdemu z nas jedno zadanie na najbliższy tydzień. Odkryj jeden talent, który otrzymałeś od Boga, i wykorzystaj go dla drugiego człowieka. Może będzie to rozmowa, pomoc komuś potrzebującemu albo po prostu znalezienie czasu dla kogoś, kto czuje się osamotniony.
Obdarowana i obdarowany!
W Bożym „Mam talent!” to nie Bóg musi powiedzieć ci trzy razy „tak”. On już powiedział ci swoje „tak”, obdarowując cię miłością i talentami. Pytanie brzmi: czy ty odważysz się powiedzieć Mu swoje „tak”, czy ze strachu wybierzesz trzy razy „nie”?