Homilia — Uroczystość św. Jadwigi Śląskiej (Msza szkolna), 16 października 2026

Buty pod pachą — wielka rodzina Pana Jezusa

Homilia dla dzieci podczas szkolnej Mszy świętej w uroczystość św. Jadwigi Śląskiej, głównej patronki Śląska. Czytania: Syr 26, 1-4. 13-16; Ps 128; 1 Tm 5, 3-10; Mk 3, 31-35.

Kochane dzieci, drodzy Rodzice i Nauczyciele!

Popatrzcie, co dziś przyniosłem. Buty. Zwyczajne buty. Do czego służą? Do noszenia na nogach, prawda? A dziś opowiem wam o kimś, kto swoje buty nosił... pod pachą. To święta Jadwiga — patronka całego naszego Śląska. Dziś jest jej wielkie święto.

Księżna, która chodziła boso

Jadwiga żyła ponad osiemset lat temu. Kiedy miała dwanaście lat, wyszła za mąż za księcia Henryka, którego nazywano Brodatym — bo miał długą brodę. Jadwiga została księżną. Mieszkała w zamku, miała piękne suknie, służbę, konie. Mogła mieć wszystko.

A jednak często chodziła boso. Nawet zimą, po śniegu i po lodzie. Dlaczego? Bo wokół zamku żyło wielu biednych ludzi, którzy w ogóle nie mieli butów. Jadwiga nie chciała udawać, że ich nie widzi. Chciała czuć to, co oni czują — zimno pod stopami.

Jej spowiednik bardzo się o nią martwił. Dał jej nowe buty i powiedział stanowczo: „Masz je nosić!”. Po jakimś czasie spotyka ją — a ona znowu boso. „Jadwigo, gdzie są twoje buty?” A ona z uśmiechem wyjmuje je spod pachy: „Mam je, proszę księdza. Noszę!”. (Tylko nie próbujcie tego jutro rano z mamą przed wyjściem do szkoły!)

Matka ubogich

Jadwiga miała swoje dzieci, ale jej rodzina była dużo większa. Do zamkowego stołu zapraszała biednych. Sama nakładała im jedzenie, a dopiero potem jadła. W Trzebnicy zbudowała szpital i opiekowała się chorymi — nawet takimi, których wszyscy się bali i omijali z daleka. Odwiedzała więźniów. Ludzie zaczęli o niej mówić: matka ubogich.

Rodzina, która jest większa niż dom

W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus siedzi w domu, a dookoła Niego pełno ludzi. Ktoś przychodzi i mówi: „Twoja Matka i bracia stoją na dworze i Cię szukają”. Pan Jezus rozgląda się po wszystkich, którzy siedzą wokół, i mówi: „Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten jest Mi bratem, siostrą i matką”.

Czy to znaczy, że Pan Jezus nie kochał swojej Mamy? Kochał Ją bardzo! Maryja najlepiej ze wszystkich ludzi pełniła wolę Bożą. Ale Pan Jezus mówi nam coś wspaniałego: Moja rodzina jest większa niż jeden dom. Każdy, kto słucha Boga i robi to, co dobre, należy do Mojej rodziny.

Święta Jadwiga zrozumiała to bardzo prosto: skoro biedni są braćmi Pana Jezusa, to są także moimi braćmi. A kiedy twój brat marznie, nie możesz chodzić w ciepłych butach i udawać, że wszystko jest w porządku.

Miejsce przy stole

Każdy człowiek potrzebuje mieć swoje miejsce przy stole. Najsmutniejsze uczucie na świecie to: „Nie pasuję. Nikt mnie nie chce”. Może ktoś z was czasem tak się czuje — na przerwie, kiedy nikt nie chce się z nim bawić, albo w domu, kiedy jest trudno. Wtedy posłuchaj, co mówi Pan Jezus: Ty należysz do Mojej rodziny. Przy Moim stole jest miejsce dla ciebie.

A ten stół rodziny Pana Jezusa stoi tutaj — to ołtarz. Wy, trzecioklasiści, przygotowujecie się właśnie do tego, żeby w maju pierwszy raz usiąść przy nim do Komunii. Nikt z was nie musi na to miejsce zasłużyć. Pan Jezus już je dla was przygotował.

Zadanie na ten tydzień

Mam dla was zadanie. Nie, nie chodzi o to, żebyście chodzili boso! Chodzi o to, żeby mieć oczy takie jak Jadwiga. Codziennie w tym tygodniu rozejrzyjcie się na przerwie i zapytajcie: komu dzisiaj jest zimno? Nie w nogi — w serce. Kto siedzi sam? Kogo nikt nie zaprosił do zabawy? Podejdź. Usiądź obok. Podziel się kanapką. Powiedz: „Chodź z nami”. W ten sposób rodzina Pana Jezusa robi się większa.

I jeszcze jedno. Święta Jadwiga zawsze nosiła przy sobie małą figurkę Matki Bożej. Wy macie w kieszeni coś podobnego — różaniec, który poświęciliśmy na początku października. Pamiętacie o swojej codziennej dziesiątce? Dzisiaj odmówcie ją za kogoś, komu jest smutno i samotnie.

Za chwilę te buty odstawię. Ale niech zostanie z wami pytanie świętej Jadwigi: kto obok mnie marznie? A kiedy znajdziecie taką osobę i zrobicie dla niej miejsce — wtedy będziecie naprawdę bratem i siostrą Pana Jezusa.

Pomódlmy się razem:

Święta Jadwigo, naucz mnie widzieć, komu jest zimno. Panie Jezu, dziękuję, że należę do Twojej rodziny. Amen.

Cytaty: Mk 3, 32. 34-35 (Ewangelia). O św. Jadwidze por. prefacja o świętej („troskliwa matka ludu”, „otwierała hojne dłonie dla ubogich”) oraz tradycja Legendy św. Jadwigi (chodzenie boso z butami pod pachą, figurka Matki Bożej, szpital w Trzebnicy).