Wiara i Światło – przyjaźń, która leczy rodzinę

Narodziny dziecka z niepełnosprawnością intelektualną to dla rodziców często ogromny wstrząs. Przychodzi smutek po „wymarzonym dziecku”, lęk przed przyszłością, czasem poczucie winy, a nawet wstydu. Rodzice pytają: dlaczego właśnie my? gdzie jest Bóg, który chce naszego dobra? Takie rodziny potrzebują przede wszystkim jednego – żeby ktoś był przy nich.

Droga, która trwa latami

Przyjęcie takiej sytuacji nie dokonuje się w jeden dzień. Rodzice przechodzą przez szok, bunt, rozpacz, próby „targowania się” z rzeczywistością, żałobę – aż po spokojne przystosowanie do życia z dzieckiem. Najkrócej można to opisać jako drogę od pytania „dlaczego nas to spotkało?” do pytania „co możemy zrobić, żeby pomóc naszemu dziecku?”.

Ta droga bywa bardzo samotna. Przychodzą dodatkowe koszty, zmęczenie, nieraz rezygnacja jednego z rodziców z pracy. Małżonkowie łatwo zamykają się każde w swoim cierpieniu, a rodzeństwo czuje się czasem odsunięte na bok. Do tego dochodzą nieżyczliwe spojrzenia otoczenia, przez które cała rodzina zaczyna się izolować.

A jednak wiele rodzin opowiada też o czymś zupełnie innym: o rodzeństwie, które szybciej dojrzewa i uczy się empatii, o małżonkach, którzy odkrywają, co w życiu naprawdę ważne, o radości, której nie da się kupić.

Wiara i Światło – wspólnota przyjaźni

Jedną z najpiękniejszych odpowiedzi Kościoła na tę sytuację są wspólnoty „Wiara i Światło” (w Polsce często nazywane „Muminkami”). Zaczęło się w Wielkanoc 1971 roku od pielgrzymki do Lourdes, w której wzięło udział kilka tysięcy osób z niepełnosprawnością intelektualną, ich rodziców i przyjaciół. Wśród inicjatorów byli Jean Vanier i Marie-Hélène Mathieu. Rodzice po raz pierwszy przekroczyli wtedy barierę wstydu – a ich dzieci stały się „sercem” pielgrzymki i „sercem” Kościoła.

Wspólnota „Wiary i Światła” to nie dom ani ośrodek, ale grupa ludzi, którzy regularnie się spotykają: osoby z niepełnosprawnością, ich rodzice, rodzeństwo, przyjaciele i kapłan. Spotkanie ma zwykle trzy części:

• modlitwa – często prosta, śpiewana, z gestami, zrozumiała dla wszystkich;
• dzielenie się – rozmowa, wspólne prace plastyczne, pantomima;
• świętowanie – śpiew, taniec, wspólny posiłek, urodziny i imieniny.

Do tego dochodzą wspólne wyjazdy, rekolekcje i odwiedziny przyjaciół w domach rodzin – czas, w którym rodzą się najgłębsze przyjaźnie.

Co daje taka wspólnota

Osobom z niepełnosprawnością – miejsce, w którym mogą być sobą, są kochane i potrzebne. Okazuje się, że to one najczęściej obdarowują innych: szczerością, zaufaniem, radością i bezinteresowną miłością.

Rodzicom – oparcie, zrozumienie i wytchnienie. Dopiero gdy zobaczą, że ich dziecko jest przez innych kochane i potrzebne, łatwiej im samym przyjąć je całym sercem. Wielu z nich staje się potem oparciem dla kolejnych rodzin.

Przyjaciołom – odkrycie innego świata niż świat rywalizacji i pośpiechu: świata delikatności, słuchania i wierności.

Wszystkim – drogę wiary. Rodzice, którzy kiedyś pytali, czy ich dziecko jest „karą”, z czasem odkrywają, że jest ono darem i błogosławieństwem. Zdarza się, że wracają do Boga ci, którzy byli od Niego daleko.

Bliżej niż myślimy

Piszę to także z własnego doświadczenia: przez kilka lat, w czasie studiów w Lublinie, byłem kapelanem jednej ze wspólnot „Wiary i Światła”. To tam zobaczyłem, jak wiele uczą nas ci, których świat często spycha na margines.

W naszej parafii też są rodziny, które opiekują się dzieckiem lub dorosłym z niepełnosprawnością. Czasem wystarczy niewiele: zauważyć, uśmiechnąć się, zaprosić, zapytać, w czym pomóc. Jeśli jesteście taką rodziną i potrzebujecie rozmowy albo chcecie poznać najbliższą wspólnotę „Wiara i Światło” – zapraszamy do kancelarii (tel. 77 474 69 71).

„Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt 11, 25).

Wpis powstał na podstawie artykułu ks. Pawła Landwójtowicza „Opieka duszpasterska nad rodzinami osób z niepełnosprawnością intelektualną na przykładzie Ruchu Wiara i Światło”.