Daleko, a jednak razem – gdy praca rozdziela rodzinę

Wiele rodzin z naszej okolicy zna to z własnego życia: mąż, żona, ojciec albo matka wyjeżdża za granicę do pracy. Zwykle z miłości – żeby dzieciom niczego nie brakowało, żeby spłacić dom, żeby zapewnić lepszą przyszłość. Rozłąka ma jednak swoją cenę, którą często widać dopiero po latach.

Co dzieje się w rodzinie, gdy ktoś wyjeżdża

Tęsknota, samotność i poczucie braku bezpieczeństwa dotykają zarówno tego, kto wyjechał, jak i tych, którzy zostali. Z czasem pojawiają się trudności, których na początku nikt się nie spodziewał:

• ten, kto został, jest przeciążony obowiązkami domu i wychowania;
• ten, kto wyjechał, traci kontakt z codziennością rodziny i coraz mniej ją rozumie;
• dzieci przyzwyczajają się, że wszystko ustala jeden rodzic – i tylko u niego szukają wsparcia;
• radość z przyjazdu przyćmiewa lęk przed kolejnym rozstaniem;
• dzieci mogą uznać, że w życiu najważniejsze są pieniądze – skoro dla nich ktoś wyjechał;
• małżonkowie powoli uczą się żyć osobno – a więź się rozluźnia.

Najtrudniejsze jest to, że ten proces jest prawie niewidoczny. Często okrywa go przekonanie o wzajemnym poświęceniu: „robimy to dla dobra rodziny”. Trudne sprawy się przemilcza, żeby nie psuć krótkich chwil razem.

Zanim zapadnie decyzja

Nikomu nie można zabronić wyjazdu. Warto jednak przed decyzją szczerze porozmawiać:

• Dlaczego naprawdę chcemy wyjechać? Czy to poświęcenie dla rodziny – czy może ucieczka od trudności w domu albo chęć dorównania innym?
• Czy w naszym małżeństwie są sprawy niezałatwione? Każda wcześniejsza niepewność, brak zaufania czy zazdrość w rozłące rośnie wielokrotnie.
• Czy jest problem z alkoholem albo innym uzależnieniem? Samotność bardzo sprzyja jego pogłębianiu. W takiej sytuacji wyjazd jest szczególnie ryzykowny.

Gdy jesteśmy daleko

• Rozmawiajcie o codzienności, nie tylko o pieniądzach i sprawach do załatwienia. Pytajcie o uczucia, troski, drobne radości.
• Dbajcie o czas z dziećmi – także na odległość: rozmowa wideo, wspólna modlitwa przez telefon, list, zdjęcie.
• Nie zamiatajcie problemów pod dywan. Krótki przyjazd to nie czas na udawanie, że wszystko jest dobrze.
• Szukajcie wsparcia – wśród bliskich, w parafii, w grupie, u specjalisty. Proszenie o pomoc to odwaga, nie słabość.

Kiedy wracamy

Wbrew pozorom powrót też bywa trudny. Przez lata każde z małżonków rozwijało się osobno, w innym rytmie, wśród innych ludzi. Nagle trzeba na nowo nauczyć się życia razem, dzielenia obowiązków, bliskości. Warto dać sobie na to czas i cierpliwość – przyjąć, że jesteśmy już trochę innymi ludźmi, i potraktować ten okres jak drugą szansę dla małżeństwa.

Małżeństwo to dar

Małżeństwo jest wzajemnym darem z siebie – a dar potrzebuje obecności. Rozłąka nie musi zniszczyć miłości, ale wymaga od małżonków dużej świadomości i troski. Nie ma sytuacji, z której nie byłoby wyjścia – człowiek jest zdolny do przemiany i do budowania bliskości na nowo.

Jeśli Wasza rodzina przeżywa rozłąkę albo trudny powrót, można porozmawiać z kapłanem (termin przez kancelarię: tel. 77 474 69 71). Pomoc oferują też poradnie i terapeuci rodzinni – więcej na stronie Rodziny → Trudne sytuacje w rodzinie.

„Na to zaś wszystko [przyobleczcie] miłość, która jest więzią doskonałości” (Kol 3, 14).

Wpis powstał na podstawie artykułu ks. Pawła Landwójtowicza „Poradnictwo rodzin doświadczających rozłąki migracyjnej w perspektywie antropologicznej”.